چگونگی آگاهی مورخین ایرانی از سلسلههای واقعی ماد، هخامنشی، سلوکی و اشکانی
صفحه 5-8
https://doi.org/10.22034/jss.2026.742511
احمد اشرف
چکیده توجه: چکیده حاضر ماشینی است و توسط تحریریه مجله آماده شده است. برای خوانش دیدگاه، فایل پیوست را بارگذاری کنید. هیئت تحریریه فصلنامه از آقای دکتر اجلالی، برای ارتباط با آقای دکتر اشرف و ارسال یادداشت ایشان کمال تشکر را دارند.
زمینه و هدف: آگاهی مورخان و دانشمندان ایرانی از سلسلههای ماد، هخامنشی، سلوکی و اشکانی تا پیش از عصر مشروطه بسیار محدود بود و بخش مهمی از شناخت تاریخی ایرانیان از این دورهها به منابع و پژوهشهای جدید غربی وابسته شد. هدف این پژوهش بررسی چگونگی شکلگیری آگاهی ایرانیان از تاریخ این سلسلهها و تبیین عوامل مؤثر در پیدایش این تحول تاریخی است.
روش و دادهها: این پژوهش با رویکرد تاریخی و توصیفی ـ تحلیلی انجام شده و دادههای آن بر پایه بررسی منابع و آثار تاریخی، نوشتههای پژوهشگران ایرانی و نتایج تحقیقات باستانشناسان و ایرانشناسان اروپایی است. نقش پژوهشگرانی چون هنری راولینسن، ارنست هرتسفلد، محمدعلی فروغی و مشیرالدوله پیرنیا در این روند بررسی شده است.
یافتهها: یافتهها نشان میدهد که از اواخر قرن نوزدهم، همزمان با گسترش کاوشهای باستانشناسی و ترجمه کتیبهها، آگاهی ایرانیان از تاریخ باستان افزایش یافت. فروغی از نخستین دانشمندانی بود که به مطالعات غربی توجه کرد و پیرنیا با گردآوری و ترجمه منابع گوناگون، این مطالعات را گسترش داد.
بحث و نتیجهگیری: مهمترین علت این ناآگاهی، غلبه سنت شفاهی و محرمانه دانستن تاریخ و آموزههای دینی و در نتیجه فقدان منابع مکتوب درباره برخی سلسلههای پیشاساسانی بود. بنابراین، شناخت نوین تاریخ ایران باستان عمدتاً در نتیجه پیوند میان پژوهشهای باستانشناختی غربی و فعالیت علمی پژوهشگران ایرانی شکل گرفت.




