انجمن جامعه‌شناسی ایران مجله مطالعات اجتماعی ایران 2008-3653 11 4 2017 12 22 Neighborhood Security and Social Participation of Women امنیت و مشارکت اجتماعی زنان در مواجهه با نابهنجاری‌های محله‌ای (مطالعة وضعیت زندگی ساکنان برج‌های نواب و اطراف) 123 147 33155 FA پردیس عامری پژوهشگر حوزه اجتماعی و جنسیت، دانشجوی دکتری علوم اجتماعی/ مطالعات زنان (گرایش مطالعات نظری جنسیت)، دانشگاه قم Journal Article 2018 11 16 Urban spaces, streets, squares, and parks in a city are among places where public activities are occurring. Some other spaces, where due to the lack of visual outlook, are unprotected and more capable of committing crime. The current research was conducted in unprotected urban spaces in the Navab street of Tehran. It aims to study the origins of criminal activities in this district and to provide solutions to increase security based on women participation in society. This qualitative study was conducted via grounded theory approach, emphasizing on Durkheim’s anomie theory, Wilson and Kling’s theory of broken windows. The participants included 40 individuals who resided in Navab Street and neighborhood of Salamat Park in District 11 of Tehran. Social and cultural conditions of residents, the degree of satisfaction of families living in this area, disruptions have been occurred in the functioning of residents were under examination in the survey. The findings indicated three major categories of social security including threat to family health (physical and psychological), and disruption in socio-cultural constructive actions. According to the results, local women considered participation in solving district’s problems to be inconclusive. Dominance of this view in the families had adverse effects on the quality of their life. The study encourages women to occupy these spaces for selling their hand works, trying to put an end on the dominance of criminals and offenders in these spaces.     فضاهای شهری صحنه‌هایی هستند که فعالیت‌های عمومی زندگی شهری در آنها رخ می‌دهد. احتمال وقوع جرم در فضاهای بی‌دفاع شهری یا جرم‌زا، به‌دلیل امکان‌پذیرنبودن رؤیت بصری، بیشتر است. پژوهش حاضر، که در محله نواب تهران در پاییز سال 1393 صورت گرفته است، از نوع کیفی و به‌روش نظریة مبنایی است. داده‌ها از مسیر مشاهدة میدانی و مصاحبة عمیق با 30 نفر از افراد بالای 25 سال (زنان خانه‌دار لیسانس و دیپلم، زنان و مردان کارمند و کسبة محل، نگهبان بوستان محله، رئیس سرای محله، رانندگان تاکسی و دیگر افراد مطلع دربارة موضوع) در محلة نواب جمع‌آوری شده است. به‌دنبال پاسخ به این پرسش‌های کلی که ساکنان این محله چه وضعیتی دارند، چه راهکارهایی برای بهبود وضعیت زندگی آنها با مشارکت زنان محله تصورپذیر است و آسیب‌های اجتماعی موجود، به چه اختلالاتی در کارکرد خانواده‌ها انجامیده است، سه مقولة "امنیت اجتماعی، به‌خطرافتادن بهداشت خانواده (روانی‌ـ‌جسمی) و اختلال در کنش‌های سازندة اجتماعی‌ـ‌فرهنگی" به‌منزلة مقولات برجسته استخراج شدند. مطابق نتایج، زنان محله مشارکت خود را بی‌نتیجه یا همراه با نتایج کوتاه‌مدت در بهبود وضعیت محله دانستند، آسیب‌ها به ایجاد نظمی جدید منجر شده بود که هردو گروه بزهکاران پراکنده در محله و آسیب‌دیدگان را به واکنش‌های اغلب طعنه‌آمیز درقبال نظام برنامه‌ریزی و نظارت جامعه واداشته بود. دستاورد نهایی کاربردی پژوهشگر در میدان تحقیق، شکل‌گیری فضای تملک مقطعی فضا به‌دست زنان محله بود، که این مشارکت متداوم دیده نشد و زنان ساکن این محدوده مشارکت اجتماعی مداوم را بی‌نتیجه، طنزآلود و حتی خطرناک ارزیابی کردند. درخلال تحقیق، توصیفی که در سطحی بالاتر ‌دربارة وضعیت کلی فرهنگی‌ـ‌اجتماعی زنان و خانواده‌های ساکن برج‌های نواب درمعرض آسیب‌های متعدد حاصل شد، "تقابل کارناوالی در فضای شهری" نام گرفت.   http://www.jss-isa.ir/article_33155_297b51d372955449d68d0b67ffda8c80.pdf