انجمن جامعه‌شناسی ایران مجله مطالعات اجتماعی ایران 2008-3653 15 2 2021 06 22 Investigating the Discourse of Nationalism During the Modernization of Iran's Educational System in the first Pahlavi Period بررسی گفتمان ملی گرایی در جریان نوسازی نظام آموزشی ایران در دورة پهلوی اول 50 71 249336 10.22034/jss.2021.249336 FA سیدمصلح کهنه پوشی دانشجوی دکترای تخصصی جامعهشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران. moslehkohneposhi@gmail.com مصطفی مهرآیین . استادیار جامعهشناسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی تهران، (نویسندة مسئول). ms.mehraeen@gmail.com مجید کاشانی گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران مهرداد نوابخش استاد جامعه شناسی،دانشکده علوم انسانی ،دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات -تهران،ایران بهرام قدیمی گروه جامعه شناسی، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران Journal Article 2022 02 01 In the first Pahlavi period, the political structure in Iran moved towards the creation of a modern state and the domination of the centralist discourse. In this regard, establishing and strengthening various institutions such as the High Council of Education and Modern Education, dominated archaic nationalism based on the Persian language. The present article analyzes the approvals of this council through the process of describing, interpreting and explaining the texts by critical discourse analysis of Fairclough.<br />By discovering the hidden and ideological layers of these enactments nationalist discourse during the modernization of the education system was analysed. Furthermore, the components of cultural nationalism based on one race and one language was examined. As a result, modernization of the educational system was carried out with the policy of promoting the Persian language and adopting a strategy of unification based on the historical past and using concepts of archaism and racism. Through strategies of exclusion and integration, the unification desired by nationalists were sought. This process denied the cultural diversity of the country and undermined ethnic and linguistic diversity. در دورة پهلوی اول ساختار سیاسی در ایران بهسمت ایجاد دولت مدرن و تسلط<br />گفتمان تمرکزگرایی حرکت کرد و در این زمینه با تأسیس و تقویت نهادهای مختلفی<br />مانند شورای عالی معارف و آموزش و پرورش مدرن، ملی گرایی باستان گرا مبتنی بر زبان<br />فارسی مسلط شد. مقالۀ حاضر با روش تحلیل گفتمان انتقادی فرکلاف، مصوبات این شورا را از خلال مراحل توصیف، تفسیر و تبیین متون مور دتحلیل قرار داده و با افشای<br />لایه های پنهان و ایدئولوژیک این مصوبات، به تحلیل گفتمان مل یگرایی در جریان<br />نوسازی نظام آموزش و پرورش پرداخته و مؤلف ههای ملی گرایی فرهنگی مبتنی بر یک<br />نژاد و زبان را بررسی کرده است. براساس نتایج تحقیق م یتوان گفت که نوسازی نظام<br />آموزشی با سیاست ترویج زبان فارسی و درپیش گرفتن استراتژی فرافکنی وحدت به<br />گذشته از طریق تاریخ سازی و با بهره گیری از مفاهیمی مانند باستان گرایی و نژادگرایی از<br />طریق استراتژ یهای طرد و ادغام تلاش کرد تا وحدت ملی مدنظر مل یگرایان را در شکل<br />یکسان سازی محقق سازد و کثرت فرهنگی موجود در ایران را انکار و تنوع قومی و زبانی<br />را تضعیف کند. http://www.jss-isa.ir/article_249336_9a27976d8d171a3b77dfbd707b8499dc.pdf