انجمن جامعه‌شناسی ایران مجله مطالعات اجتماعی ایران 2008-3653 14 1 2020 03 20 Actions Speak Louder than Words: Methodological Critique of Questionnaire and Interview Techniques دو صد گفته چون نیم کردار نیست: نقدی روششناختی بر تکنیکهای پرسشنامه و مصاحبه 94 119 242374 10.22034/jss.2020.242374 FA محمدرضا طالبان دانشیار جامعه شناسی پژوهشکدة امام خمینی و انقلاب اسلامی Journal Article 2021 02 15 Speeches and actions are essential elements of human activity in their social life, and the ties between them have always been a major concern for social scientists, in particular sociologists.  <br />The issue of mismatching speech with behavior could be a methodological problem as the most common research methods and techniques used by sociologists (i.e. surveys and interviews) are focused on the unproven assumption that there would be a connection between individuals' answers to research questions about their actions and their actual actions in social life. This article examines the methodological implications of this argument from the viewpoint of some sociologists that what people say is often a poor prediction of what they do. As a result, researchers who base their claims on people's verbal statements should make it clear that they are not analyzing what people are doing, unless they show that people's statements about a particular action have the power to predict that action. گفتارها و کردارها، عناصر اصلی فعالیت انسانهـا در حیـات اجتمـاعی شـان هسـتند و چگونگی ارتباط این دو، همـواره یکـی از دغدغـه هـای اصـلی بـرای دانشـمندان علـوم اجتماعی، بهویژه جامعه شناسان، در جهت درک و تبیـین کـنشهـای اجتمـاعی بـوده است. در این راستا، مشکل ناهمسازی گفتارها با کردارها، مسـئله ای روششـناختی بـا نتایج آشکار برای تحقیقات جامعـه شـناختی بـوده اسـت؛ چـون رایـجتـرین روشهـا و تکنیکهای تحقیق مورد استفادة جامعهشناسان (یعنی پیمایشها و مصاحبه ها) بر این فرضِ اثباتنشده استوارند که تطابقی نسبی میان پاسخهای افراد به سـؤالات پژوهشـی درخصوص کردارهایشان و کردار واقعی آنان در حیات اجتماعی وجـود خواهـد داشـت. این مقاله به بررسی دلالتهـای روششناسـانة ایـن اسـتدلال برخـی جامعـه شناسـان پرداخته است مبنی بر اینکه چیزی که مردم میگویند، غالباً پیشبینی ضعیفی است از چیزی که عملاً انجام میدهند. درنتیجه، پیمایشگران و مصاحبه گرانی که ادعاهایشـان را روی اظهارات کلامی افراد استوار میسازند، باید روشن کنند که به تحلیل آن چیزی که مردم واقعاً انجام میدهند نمیپردازند، بلکه فقط به تحلیل آن چیزی میپردازند که مردم ادعا کرده اند که انجام مـیدهنـد؛ مگـر آنکـه نشـان دهنـد کـه اظهـارات مـردم درخصوص انجام یک کردار خاص، قدرت پیشبینی کنندگی آن کردار یارفتار را دارد. http://www.jss-isa.ir/article_242374_dac344642a0ae8c1eef29a3e57b22f3b.pdf