انجمن جامعه‌شناسی ایران مجله مطالعات اجتماعی ایران 2008-3653 5 4 2012 12 01 Dialogical Methodology in Cultural Researches طرح "روش‌شناسی گفتگو" در پژوهش‌های فرهنگی 132 153 21477 FA منیژه مقصودی دانشیار گروه مردم‌شناسی دانشکدة علوم اجتماعی جبار رحمانی دکتری انسان‌شناسی و عضو هیئت علمی پژوهشکدة مطالعات فرهنگی و اجتماعی Journal Article 2016 08 26 Methodology in anthropology, like in other social sciences, is a central part of any research. Despite universalism in methodology in social sciences, in anthropological fieldwork it should be noted that field methods are constructed by the relation between the researcher and the field context. This relationship is formed in the context of its methodological assumptions and the political relationship between researcher and subject. The problem of methodology is very important in the researches that researcher belongs to the field. Indigenous anthropology is not common in anthropological methodologies that western researcher does fieldwork in nonwestern contexts. This paper is based on our fieldwork concerning religious rituals in Iran (our community) and proposes the methodology of Dialogue for indigenous anthropology. For justifying this method, firstly we critically review the paradigm of anthropological methodology and its insufficiencies for indigenous anthropologists. The basis of these ideas is that culture is mainly situated in unconscious part the people`s minds, and that the best medium to reach this part is the language.This is how the methodology of dialogue has been formed. According to this method, dialogue can help us to understand the implicit cultural knowledge that is common for the native anthropologist as well as the natives. This knowledge by the process of dialogue can be transmitted to conscious part of the mind; it can then be analyzed as anthropological and cultural subject. روش‌شناسی در تحقیقات انسان‌شناختی، همانند سایر رشته‌های علوم اجتماعی، بخش بسیار اساسی پژوهش به‌شمار می‌آید. با وجود ادعاهایی که دربارة عام بودن روش‌شناسی‌ها وجود دارد، در حوزة انسان‌شناختی می‌بایست این مسئله را پذیرفت که روش‌شناسی‌های موجود برحسب نوع رابطة پژوهشگران فرهنگی با موضوع تحقیق و شرایط و زمینه‌های این رابطه شکل گرفته‌اند. این رابطه در زمینه‌ای از پیش‌فرض‌های روش‌شناختی آن علم و نوع رابطة سیاسی که میان محقق و موضوع به طور ضمنی و صریح وجود دارد شکل می‌گیرند. این موضوع را بیش از همه می‌توان در تحقیق در زمینة مسائل بومی که محقق هم جزئی از آن است دید. این نوع پژوهش‌ها خارج از عرف روش‌شناسی پژوهش‌های فرهنگی در انسان‌شناسی است که محققی غریبه و غربی، در مورد مردمی بومی و غیرغربی به پژوهش می‌پردازد. در این مقاله بر مبنای کار میدانی انسان‌شناختی در حوزة مناسک دینی در ایران (حوزه‌ای که خود محققان هم بدان تعلق داشته‌اند)، به طرح روش‌شناسی گفتگویی برای انسان‌شناسی بومی خواهیم پرداخت. برای این هدف با نقد معرفت‌شناختی پارادایم روش‌شناسی انسان‌شناختی و کاستی‌های آن برای انسان‌شناسی بومی، و با توجه به این بحث که فرهنگ بیش از همه در حوزة ناخودآگاه ذهن مردم قرار دارد، روش‌شناسی گفتگوی معطوف به خودآگاهی مطرح شده است. بر مبنای این روش‌شناسی، گفتگو مناسب‌ترین راهی است که دانش ضمنی‌ای که محقق و موضوع در آن مشترک هستند، در قالب گفتار، به سطح خودآگاه و به موضوعی برای تأملات انسان‌شناختی و فرهنگی تبدیل شود.   http://www.jss-isa.ir/article_21477_ee2584054b4963d51cf5e2387604cd86.pdf