انجمن جامعه‌شناسی ایران مجله مطالعات اجتماعی ایران 2008-3653 6 2 2013 07 01 The Sociological Analysis of Salafism as an Identifier of Origin in Iran’s Kurdistan تحلیل جامعه‏ شناختی سلفی‏ گری به‏ مثابۀ یکی از منابع هویت ‏ساز در کردستان ایران 4 29 21432 FA منصوره اعظم آزاده دانشیار دانشگاه الزهرا هاوژین بقالی دانشجوی دکتری مدرسة علوم اجتماعی پاریس Journal Article 2016 08 24 The end of the cold war witnessed the retreat of socialism from the bourgeois system followed by the failure of modernization process among the Islamic countries. This laid the groundwork for developing an ideological and political thought known as Resistance Islam. This process, regardless of geographical borders, became a worldwide phenomenon, although it has been more effective in some regions because of their political and religious conditions. The region encompassing Kurd people in Iraq and Iran (after the coalition forces attacked Iraq in 2003) consists of areas that accepted this social and rational process under the rubric of Salafism. This article seeks, both, to introduce the above process and its internal divisions and to answer the question why Salafism was converted into an identity origin for some Sunni Kurds of Iran. The article collected the required information in semantics, ideological system and the social thoughts of Iran's Salafist Kurds by conducting a case-study method, combined with an observation technique accompanied by the interview, theoretical and content codification among the target population. The results of this article would represent that the Salafist idea is formed around some concepts such as monotheism, excommunication, Jihad, Idolater, idealism, religion inclusion and the like. The structure and the organization of Iran's Salafist Kurds can be categorized in four groups of Radical Jihadist, Middle Jihadist, Traditional Non-jihadist and Conservative Non-jihadist.  Finally, the obtained information is indicative of the fact that it appears that Salafism by placing an emphasis on protest concept, objecting the present situation, compliance with an ideal past of Islam and by fundamentalism and by the label of extremism constitute a kind of resistance identity which is based on the conception of religious inclusion against the dominant and secular discourse of the Kurd, and thereby exhibits these characteristics for others to notice. با پایان جنگ سرد و عقب‏نشینی سوسیالیسم دربرابر نظام سرمایه‏داری و شکست روند نوسازی در بین دولت‏های جهان اسلام،   زمینه برای رشد فکری جریانی ایدئولوژیک و سیاسی در خاورمیانه با عنوان اسلام مقاومت مهیا‏ شد. اگرچه این جریان بدون توجه به مرز‏های جغرافیایی و ملی در سراسر جهان حضور پیدا کرده است، به دلیل شرایط سیاسی و مذهبی در برخی مناطق حضوری پررنگ‏تر و مؤثرتر داشته است. بعد از حملۀ نیروهای ائتلاف در سال 2003 میلادی به عراق، مناطق کردنشین عراق و ایران از جمله مناطقی هستند که این جریان فکری و اجتماعی را با عنوان سلفی‏گری در بین خود پذیرفته‏اند. این مقاله درصدد است که ضمن معرفی این جریان اجتماعی و تقسیمات درونی آن، به چرایی و چگونگی تبدیل سلفی‏گری به منبعی هویتی برخی از کردهای اهل سنت ایران بپردازد. بدین‏منظور، مقاله با بهره‏گیری از روش مطالعۀ موردی و استفاده از تکنیک مشاهدۀ همراه با مصاحبه و کدگذاری نظری و مضمونی در میان جمعیت هدف، به‏ گردآوری اطلاعات مورد نیاز در نظام معنایی و جهان‏بینی و تفکر اجتماعی کردهای سلفی ایران پرداخته است. نتایج نشان می‏دهد که تفکر سلفی حول محور مفاهیمی‏ همچون توحید، تکفیر، جهاد، طاغوت،  آرمان‏گرایی، شمولیت دین و... شکل ‏گرفته است. همچنین ساختار و چگونگی سازماندهی سلفی‏های کرد ایران را می‏توان در قالب چهار‏ گروه جهادی‏های رادیکال، جهادی‏های میانه‏رو، غیرجهادی‏های سنتی و غیرجهادی‏های محافظه‏کار مقوله‏بندی کرد. در نهایت و با بهره‏گیری از اطلاعات به دست آمده به نظر می‏رسد سلفی‏گری با تأکید بر مفهوم اعتراض به وضع موجود، با تأکید و پایبندی بر گذشتۀ آرمانی اسلام و با داشتن برچسب تندروی و بنیاد‏گرایی، در واقع نوعی هویت مقاومت مبتنی بر مفهوم شمولیت دین در برابر گفتمان غالب و سکولار جامعۀ کُرد را مطرح می‏کند و بدین وسیله آن را برای دیگران به نمایش می‏گذارد.   http://www.jss-isa.ir/article_21432_6de1de23aac1b51733a0c789de180879.pdf