انجمن جامعه‌شناسی ایران مجله مطالعات اجتماعی ایران 2008-3653 8 1 2014 03 01 To choose the oocyte donation as a way of becoming a mother (Phenomenological study of infertile women’s in Royan Institute) انتخاب اهدای تخمک: راهی برای رسیدن به مادری (مطالعة پدیدارشناختیِ تجربة زنان نابارور مراجعه‌کننده به پژوهشگاه رویان) 6 21 21217 FA نسرین ایزدیار کارشناس‌ارشد مطالعات زنان، پژوهشگاه رویان، پژوهشکدة زیست‌شناسی و علوم پزشکی تولیدمثل جهاد دانشگاهی، مرکز تحقیقات اپیدمیولوژی باروری، گروه اپیدمیولوژی و سلامت باروری شیرین احمدنیا استادیار گروه جامعه‌شناسی، دانشگاه علامه طباطبایی 0000-0003-3152-968X سیدمحمد سیدمیرزایی استاد گروه علوم اجتماعی، مردم‌شناسی و جمعیت‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات سیدعلی آذین استادیار گروه اپیدمیولوژی و سلامت باروری، پژوهشگاه رویان، پژوهشکدة زیست‌شناسی و علوم پزشکی تولیدمثل جهاد دانشگاهی، مرکز تحقیقات اپیدمیولوژی باروری، گروه اپیدمیولوژی و سلامت باروری محمد یزدانی صفا کارشناس‌ارشد مطالعات زنان، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات Journal Article 2016 08 16 Oocyte donation forms a part of so called "Assisted Reproduction Technology" (ART) that assists infertile women with ovarian problems or other medical factors to achieve their dream of having a child. Understanding the experience of infertile women in a difficult decision-making period for oocyte donation and selecting it over other alternatives (adoption or to live without children) is significant. Little is known about the lived experience of recipient women though, especially in Iran, due to the cultural, social, and religious conditions of the society. The present article describes the experience of those infertile women. This study was conducted using qualitative method and phenomenological approach with the aim of recognizing and describing the experiences of the women recipients of donated oocyte. Eleven participants were selected by purposive sampling method from women who had turned to Royan Infertility Institute in Tehran, Iran. The data were generated from transcription of taped Semi-structured in-depth interviews. Data analysis was in accordance with the procedure introduced by Colaizzi. Six main themes emerged from the women’s descriptions of their experiences:(1) the possibility of maintaining the confidentiality in egg donation; (2) the opportunity of having the experience of pregnancy, childbirth, and breastfeeding ;(3) the chance of genetic transition from husband ;(4) the impact of time factor in choosing oocyte donation ;(5) oocyte donation being permissible from a religious point of view; and (6) emotional and social burden of infertility. استفاده از شیوة اهدای تخمک ازجمله فناوری‌های کمک ‌باروری (ART) است که در سال‌های اخیر به دنبال موفقیت روزافزون آن به زنان ناباروری که به دلیل مشکلات تخمدان یا دیگر موضوع‌های پزشکی قادر به فرزندآوری با تخمک خود نیستند، امید بسیار زیادی برای رسیدن به آرزوی داشتن فرزند بخشیده است. شناخت تجربة زنان نابارور در دورة دشوار تصمیم‌گیری برای استفاده از اهدای تخمک و ترجیح این شیوة درمان به دیگر راه‌های جایگزین (فرزندپذیری یا ادامة زندگی بدون فرزند)، بسیار بااهمیت می‌نماید و پژوهش‌های انگشت‌‌شماری در سطح داخلی با توجه به موضوعات اجتماعی و فرهنگی خاص کشور برای شناخت این پدیده صورت گرفته ‌است.مقالة حاضر به توصیف تجربة زنان نابارور از انتخاب اهدای تخمک به‌مثابة راهی برای رسیدن به مادری می‌پردازد. محقق با هدف شناخت و توصیف این تجربه از روش کیفی و رویکرد پدیدارشناسی استفاده کرده است و یازده مشارکت‌کننده را تحت مصاحبة ‌عمیق نیمه‌ساختاریافته قرار داده است. مشارکت‌کنندگان این پژوهش از میان زنانی که برای درمان اهدای تخمک به پژوهشگاه رویان مراجعه کرده بودند، به شیوة نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. اجرای پژوهش و تحلیل داده‌ها براساس طرح عملی کلایزی انجام شد. یافته‌ها حاصل از توصیف‌های زنان شامل شش عبارت اصلی است: امکان حفظ محرمانگی در اهدای تخمک، امکان تجربة‌ حاملگی، زایمان و شیردهی در اهدای تخمک، انتقال ژنتیک شوهر، تأثیر زمان در انتخاب اهدای تخمک، مجازبودن اهدای تخمک  به ‌لحاظ شرعی، بار عاطفی و اجتماعی ناباروری.   http://www.jss-isa.ir/article_21217_412301454090d60344e086faf8a54906.pdf