مجله مطالعات اجتماعی ایران

چکیده این مطالعه تصمیم‌سازی را به‌عنوان یک ساخت اجتماعی موردبحث قرار داده و از روش تحلیل کیفی شبکه اجتماعی بهره برده است. داده‌ها از طریق مصاحبۀ عمیق با 15 مدیر دبیرستان‌های دولتی دوره دوم شهر شیراز گردآوری‌شده است و با استفاده از تحلیل شبکه مضامین تفسیر شده‌‌اند. یافته‌های پژوهش آشکار کرد که مدیران مدارس بر اساس تجربه زیسته و دانش عامه‌شان، کنشگرانی را انتخاب و شبکه‌های مشورتی خود را خلق می‌کنند. با ساخت شبکه‌های مشورتی، مدیران تعریفی که از موقعیت مسئله‌ساز دارند را با شبکه‌های خود به اشتراک می‌گذارند. در این اشتراک‌گذاری، معانی ذهنی مدیران از ایده‌ها و معانی ذهنی سایر اعضای شبکه متأثر می‌شود و تغییر می‌کند. مدیران با معانی ذهنی تغییر یافته در شبکه، تصمیم‌سازی می‌کنند. بر این اساس تصمیمات مدیران در شبکه‌ای از روابط برساخت می‌شود. همچنین یافته‌ها نشان داد که مدیران روزانه با مسائل زیادی روبرو هستند که باید برای حل آن‌ها تصمیم‌ بگیرند. به همین دلیل مدیران با شبکه مشورتی خود، خلاقانه فضاهایی را ساخته‌اند که بتوانند با این مسائل سازگار شوند. ازآنجایی‌که مدیران با تصمیم‌سازی‌های خلاقانه ساختار منعطفی را برساخت کرده‌اند که این ساختار متکی بر نظریه و مستقل از اراده عاملان نیست، پس مدیران نمی‌توانند هویت‌ مسئله را روشن کنند؛ بنابراین مدیران در فرایند تصمیم‌سازی معمولاً‌ مشکلات را به‌صورت موقت رفع می‌کنند و مسائل حل‌نشده باقی می‌مانند.